Zomersalonconcert

VERSLAG

Voor het zomerconcert zien wij een zangeres en een gitarist verschijnen, die niet de gebruikelijke klassieke muziek ten gehore zullen brengen, maar een lichtere toon zullen aanslaan, veel beter passend bij de wat luchthartige sfeer in deze zomertijd.

Sylvie Klein heeft een welluidende en enigszins kwinkelerende stem die wonderwel past bij de sfeer van de afgelopen zomerse dagen. Zij begeleidt zichzelf op de piano en wordt daarbij aangevuld met gitaarmuziek van een soul/jazzachtig karakter gespeeld door Linus Eppinger.

We beginnen met “One not samba”, een lied dat blijkbaar de bedoeling heeft het nogal zuinig aan te doen met de beschikbare noten.

Hierna volgen een gevoelige ballade en een lied dat ook wat samba-achtig is en dat gebaseerd is op het nummer “butterfly” van de jazzmusicus Herbie Hancock. De zomerse stemming stijgt bij ons met zinnen als: “Stay a while, you’re the sun in my sky, butterfly”.

We krijgen vervolgens een lied door de zangeres zelfgeschreven, “in Seclusion” met een tekst die gaat over wat “seclusion” met je kan doen. Het is niet alleen ellende maar het biedt zeker ook ruimte voor bijzondere gedachten; ‘In seclusion there is room’.

Dan volgt een filosofisch nummer, ook zelfgeschreven, geïnspireerd op een tekst op een Berlijnse muur. Niet de koude oorlogsmuur, maar een muur die veel ellende doorstaan heeft maar overeind is gebleven en nu daarom de tekst “How long is now” mag dragen. Een zin die tot nadenken stemt. Bij Sylvie gaat het om een diepe verzuchting over hoe lang het kan duren voor je alle woorden gevonden hebt, die in hersens kunnen rondspoken.

Daarvoor klonk nog een nummer met woorden als “summerdays, careless days” dat een verzuchting schijnt te zijn van iemand die midden in de winter achter een computer zit die ‘crashed’. In het lied raakt die persoon bijna overspannen maar denkt aan zonnige, zomerse dagen en weet daarmee nog net een “burn out” te voorkomen.

Langzamerhand zie ik de mensen om mij heen zachtjes meedeinen op de muziek.  Er worden blijkbaar gevoelige snaren geraakt.

Maar wij zijn nu wel toe aan een pauze waarin wij een kaasblokje met een uitje er bovenop te verorberen krijgen.

Na de pauze worden de gevoelige snaren weer geraakt met het nummer “cry me a river”. Was het maar zo eenvoudig een waterstortvloed te creëren. Ons land heeft het hard nodig.

Maar dat Sylvie goed kan pianospelen blijkt nu ook en met Linus Eppinger erbij op de gitaar wordt het bijna een quatre main. Het is voor de gitarist als man toch wel zo dat hij enigszins op de achtergrond blijft als Sylvie zingt. Vrouwen hebben dan toch een voorsprong al heeft Linus een prachtig kostuum aan met fraaie stropdas.

Ik vind het jammer dat er weinig voor piano en gitaar samen geschreven is in de muziekliteratuur. Ongemerkt gaan de gitaarakkoorden over in die van de piano en de samenklank is zeer welluidend. Beide instrumenten zijn snaarinstrumenten en de samenklank gaat soms zo ver dat het klinkt als één instrument.

Wij krijgen nog iets klassieks van ik dacht Scarlatti. De tekst is geloof ik nogal somber, maar het is in het Italiaans en dan krijgt toch de levenslustige boventoon de overhand en met de heldere welluidende stem van Sylvie klinkt het toch niet al te melancholisch.

Maar er heeft nog niet genoeg water gestroomd want de zangeres werpt de vraag op “How deep is the ocean?” Altijd veel dieper dan je denkt en in dit lied wordt deze vraag geplaatst naast andere vragen over de hoogte van de hemel, de reis naar een ster en natuurlijk de mate van de liefde voor jou. Die is niet in eenheden uit te drukken en wint het dus in omvang van alles.

We komen nog meer in zomerse stemming als Sylvie op de Portugese tour gaat. Zij brengt een lied ten gehore op tekst van Fernando Pessoa, de grote Portugese dichter. Het gaat over de wonderlijke gevoelens die kunnen ontstaan bij het zien van zeepbellen. Bij uitstek iets zomers, maar de huidige generatie heeft hier niet veel benul meer van.

Maar we zijn nog niet klaar. Er komt een toegift. En dat wordt niet een lied met één noot, maar een lied met (bijna) maar één woord dat klinkt als ‘tadadie’ en soms ‘tadadon’. Met deze uitsmijter in ons hoofd kunnen we blij huppelend de salon verlaten om ons over te geven aan verdere zomerse geneugten. Maar volgende week zal de klad er wel inkomen want er wordt niet wam, ook niet zeer warm maar verzengend warm weer voorspeld. Wij zullen toch niet ‘crashen’ of ons een ‘burn out’ op de hals halen?  

Piet

AANKONDIGING

De zomer heeft zich eerst voorzichtig en nu uitbundig aangemeld en dat betekent voor ons dat het tijd wordt voor het zomersalonconcert.

Op 21 juli 2019 gaat dat om 14.00 uur gebeuren.

Voor u treden op de zangeres/pianiste Sylvie Klijn

Sylvie Klijn

en de gitarist Linus Eppinger.

Linus Eppinger

Sylvie is een klassiek geschoolde pianiste en zangeres. Zij gebruikt haar stem in een bijzondere cross-over-stijl. Linus studeerde in Basel en Amsterdam, waar hij zijn mastergraad behaalde. Zij brengen composities van henzelf, maar eveneens enkele standaardwerken. Zoals zij zelf zeggen, ze zijn musici die atmosferische en lyrische muziek maken.

Post navigation