Jubileumconcert

Nu al vijf jaar organiseren wij voor u onze salonconcerten. Dat én ook al het 25e concert geeft ons aanleiding een jubileum te gaan vieren.
Het concert gaat plaatsvinden op

zondagmiddag 22 december 2019 14.00 uur

De solisten kent u nog van het kerstsalonconcert drie jaar geleden.

Demelza van der Lans en Nathalie Mees

Nog jaren erna hadden onze gasten het over het kerstconcert van deze dames en voor ons jubileumconcert vonden zij het leuk om ons te verrassen. Dit concert worden zij begeleid door pianist Henk Mak van Dijk.

Wij krijgen het programma ook niet te horen vooraf, maar we hebben wel drie hints gekregen:
1. Er komen een flink aantal kaskrakers langs in het repertoire. 
2. Het concert zal langer duren dan u van ons gewend bent. 
3. Voor de pauze is het jubileum deel van het concert, na de pauze is het kerst.

En als u deze dames kent, dan weet u dat het hoe dan ook een feestje wordt.

Het concert zal plaatsvinden in Theater Ludens in Voorburg.
Theater Ludens heeft meer dan 100 zitplaatsen, dus voor elke belangstellende hebben we voorlopig plaats.

Bent u in dit concert geïnteresseerd, dan kunt u dat hieronder aangeven in het voor onze salonconcerten gebruikelijke formulier.

Uw naam

Uw straat en huisnummer

Uw postcode

Uw woonplaats

Uw email

Gewenst aantal plaatsen

Ruimte voor op- en/of aanmerkingen:

Herfstsalonconcert 2019

VERSLAG

De herfst heeft vele gezichten, maar toont zich op deze zondag van haar mooiste kant door gouden zonnestralen diep in de huiskamer van Marcel en Elisabeth te werpen en een toverachtige, iets oosterse sfeer te creëren. En dat komt goed uit want we gaan luisteren naar een optreden van de pianist Peter Sluijs en de Indonesische Marlina Deasy Hartanto, die inderdaad ook wat Indonesisch repertoire zullen laten horen.

De naam Samudra op de uitnodiging betekent ‘oceaan’, en staat als symbool voor verbinding tussen naties, zoals ook in de muziek geen grenzen bestaan. Het wordt dus een internationaal concert.

Het begint met Noorse bruiloftsklanken van Edvard Grieg, die de indruk wekken dat Noorse bruiloften toch welluidender gevierd worden dan de Nederlandse. Ik heb begrepen dat de muziek eigenlijk is geschreven voor het 25-jarige bruiloftsfeest van Grieg zelf met zijn vrouw Nina. Daarom niet al te uitbundig en zeer toepasselijk voor ons wat oudere gezelschap.

Daarna kreeg de muziekuitvoering een zeer poëtisch karakter met getoonzette gedichten van Klopstock, Baudelaire en Shelley, alle drie schrijvers uit de romantiek.

Richard Strauß mocht het spits afbijten. Hij heeft behalve zijn beroemde ‘Vier Letzte Lieder’ nog vele liederen daarvoor geschreven. Het lied ‘Das Rosenband’, tekst van Klopstock, gaat over hoe je een vrouw in jouw ban kan krijgen door haar te omhullen met een band van rozen. Over de stekels wordt in het gedicht niet gerept.

Het tweede lied van Henri Duparc, ‘L’invitation au voyage’, is geschreven op een gedicht van Baudelaire. Echt een goede poëtennaam: ‘mooi van lucht’. Het gaat over een reis naar een oord waar de minnaar met zijn geliefde eeuwig zou willen verblijven en zelfs ‘mourir’.
De coupletten eindigen steeds met de woorden:
Là, tout n’est qu’ordre et beauté,
Luxe, calme et volupté.
Ik heb begrepen dat Baudelaire in zijn beschrijving van zijn ideale land aan Nederland gedacht heeft. En dat in een tijd dat onze van Gogh juist de zon van Frankrijk zocht.

Dan wordt het nog romantischer met het gedicht ‘Love’s philosophy’ van Shelley, op muziek gezet door de mij onbekende componist Roger Quilter. Het is een filosofische gedachte over liefde. Alles in de natuur mengt met elkaar. Fonteinen mengen met rivieren, rivieren met oceanen. etc. En als zelfs de maan de aarde kust, waarom krijg ik dan geen kus van jou?

Dan nog de opgewekte klanken van de Spanjaard de Falla. Het zijn wat meer alledaagse onderwerpen. als de betreurenswaardige ontdekking van een vlek in een stof die daardoor veel minder waard is geworden.

De volgende op het programma is Paul Seelig. Hij blijkt een Indonesische componist te zijn waarvan door oorlogsomstandigheden veel werk verloren is geraakt. Sinom heet het lied, dat hier gezongen wordt, waarvan de inhoud van de tekst mij ontgaat.

Vervolgens worden er een aantal vogels bezongen.

‘En svane’ van Edvard Grieg
Tekst van Ibsen die de zwaan als stille, zwijgzame maar statige vogel ziet die pas op het einde van zijn leven stervend zijn lied zal zingen

‘Le colibri’ van Ernest Chausson
De dichter Leconte de Lisle vergelijkt zich met een kolibri die flitsend en glimmend als een lichtstraal zich te goed doet aan nectar en daar zo dronken van wordt dat hij sterft. Hij wenst ook te sterven aan een ‘geparfumeerde’ kus van de lippen van zijn geliefde.

‘Die Nachtigall’ van Alban Berg
In de nacht zijn de rozen opengesprongen door het gezang van de nachtegaal. Zij, eens een wilde meid, loopt nu nadenkend met hoed in de hand in de zonnegloed, niet wetend wat te doen.

‘Geese and swans’ van Igor Stravinski
Nu maar eens wat humor: ganzen en zwanen bouwen een sauna, de mus hakt het hout, de kakkerlak stookt het vuur op, de kleine muis brengt water, de luis neemt een bad, gevolgd door een neet die zich uitstrekt op de bank, waarna een grijze vlo, zijn poten overmatig inspannend, de luis naar de kleedkamer brengt. Het gaat hier dus om een Russisch kinderrijm.

De pauze brengt weer als vanouds een lekker hapje. Ditmaal een keuzemenu: gazpacho en iets met koriander of een kaassoesje. Altijd lastig te moeten kiezen.

Na de pauze wordt het even echt Indonesisch met een aantal zeer korte liederen van componist Mochtar Embut op tekst van de bijna Nobelprijswinnaar Rendra. De titel van de negen korte liedjes staan onder de kop Sajak Bumi Hijau, wat ‘gedicht voor de groene aarde’ betekent. Maar het blijkt toch te gaan over het oerthema liefde.
Je kunt merken dat Marlina deze muziek na aan het hart ligt en de voordracht is zeer gevoelig.

Dan krijgen we wat tekstuele rust en wordt een deel van Beethovens zevende symfonie uitgevoerd door Peter achter de piano. Hij kan weliswaar geen groot orkest nadoen maar voor deze ruimte is een piano voldoende.

Tot slot toont Deasy waar ze echt toe in staat is namelijk om met alle energie in haar twee aria’s uit opera’s van Mozart ten gehore te brengen. De ruimte kan het geluid nauwelijks herbergen, het is immers geen operazaal, maar het klinkt formidabel.

Als tot slot de Aria van Puccini ‘Oh mio babbino cara’ ingezet wordt komt zij zo dreigend op mij af dat ik denk weggeblazen te worden. Maar zij komt smekend aan mijn voeten liggen, waardoor ik totaal in verwarring raak. Want ik blijk niet goed op de hoogte te zijn van de tekst die gaat over een dochter die haar vader smeekt toestemming te geven voor een huwelijk omdat zij anders genoodzaakt is zich in de Arno te werpen om te verdrinken. Heel anders dan als geliefde toegezongen te worden, waar ik op gehoopt had. Maar ik stel mij hier mee tevreden en beschouw dit toch als de slotapotheose van het concert.

AANKONDIGING

Het herfstconcert werd verzorgd door

de sopraan Merlina Deasy Hartanto en de pianist Peter Sluijs.

Het vond plaats op zondag 20 oktober 2019 om 14.00 uur.

Merlina Deasy Hartanto
Peter Sluijs

Het was wederom gelukt een spannend optreden te engageren, uitgevoerd door jonge musici van hoge kwaliteit.

Zij hebben een programma verzorgd met werken van vele componisten, van Grieg tot Mozart, van Berg tot Bartók. Zij gaan deelnemen in november aan een Lied Duo competitie in Brussel. Wat zij daar gaan uitvoeren hebben zij bij ons uitgeprobeerd als onderdeel van het programma.

En zoals u van ons gewend bent werden hapjes en drankjes geserveerd en werd de uitvoering aan elkaar gepraat.

Zomersalonconcert

VERSLAG

Voor het zomerconcert zien wij een zangeres en een gitarist verschijnen, die niet de gebruikelijke klassieke muziek ten gehore zullen brengen, maar een lichtere toon zullen aanslaan, veel beter passend bij de wat luchthartige sfeer in deze zomertijd.

Sylvie Klein heeft een welluidende en enigszins kwinkelerende stem die wonderwel past bij de sfeer van de afgelopen zomerse dagen. Zij begeleidt zichzelf op de piano en wordt daarbij aangevuld met gitaarmuziek van een soul/jazzachtig karakter gespeeld door Linus Eppinger.

We beginnen met “One not samba”, een lied dat blijkbaar de bedoeling heeft het nogal zuinig aan te doen met de beschikbare noten.

Hierna volgen een gevoelige ballade en een lied dat ook wat samba-achtig is en dat gebaseerd is op het nummer “butterfly” van de jazzmusicus Herbie Hancock. De zomerse stemming stijgt bij ons met zinnen als: “Stay a while, you’re the sun in my sky, butterfly”.

We krijgen vervolgens een lied door de zangeres zelfgeschreven, “in Seclusion” met een tekst die gaat over wat “seclusion” met je kan doen. Het is niet alleen ellende maar het biedt zeker ook ruimte voor bijzondere gedachten; ‘In seclusion there is room’.

Dan volgt een filosofisch nummer, ook zelfgeschreven, geïnspireerd op een tekst op een Berlijnse muur. Niet de koude oorlogsmuur, maar een muur die veel ellende doorstaan heeft maar overeind is gebleven en nu daarom de tekst “How long is now” mag dragen. Een zin die tot nadenken stemt. Bij Sylvie gaat het om een diepe verzuchting over hoe lang het kan duren voor je alle woorden gevonden hebt, die in hersens kunnen rondspoken.

Daarvoor klonk nog een nummer met woorden als “summerdays, careless days” dat een verzuchting schijnt te zijn van iemand die midden in de winter achter een computer zit die ‘crashed’. In het lied raakt die persoon bijna overspannen maar denkt aan zonnige, zomerse dagen en weet daarmee nog net een “burn out” te voorkomen.

Langzamerhand zie ik de mensen om mij heen zachtjes meedeinen op de muziek.  Er worden blijkbaar gevoelige snaren geraakt.

Maar wij zijn nu wel toe aan een pauze waarin wij een kaasblokje met een uitje er bovenop te verorberen krijgen.

Na de pauze worden de gevoelige snaren weer geraakt met het nummer “cry me a river”. Was het maar zo eenvoudig een waterstortvloed te creëren. Ons land heeft het hard nodig.

Maar dat Sylvie goed kan pianospelen blijkt nu ook en met Linus Eppinger erbij op de gitaar wordt het bijna een quatre main. Het is voor de gitarist als man toch wel zo dat hij enigszins op de achtergrond blijft als Sylvie zingt. Vrouwen hebben dan toch een voorsprong al heeft Linus een prachtig kostuum aan met fraaie stropdas.

Ik vind het jammer dat er weinig voor piano en gitaar samen geschreven is in de muziekliteratuur. Ongemerkt gaan de gitaarakkoorden over in die van de piano en de samenklank is zeer welluidend. Beide instrumenten zijn snaarinstrumenten en de samenklank gaat soms zo ver dat het klinkt als één instrument.

Wij krijgen nog iets klassieks van ik dacht Scarlatti. De tekst is geloof ik nogal somber, maar het is in het Italiaans en dan krijgt toch de levenslustige boventoon de overhand en met de heldere welluidende stem van Sylvie klinkt het toch niet al te melancholisch.

Maar er heeft nog niet genoeg water gestroomd want de zangeres werpt de vraag op “How deep is the ocean?” Altijd veel dieper dan je denkt en in dit lied wordt deze vraag geplaatst naast andere vragen over de hoogte van de hemel, de reis naar een ster en natuurlijk de mate van de liefde voor jou. Die is niet in eenheden uit te drukken en wint het dus in omvang van alles.

We komen nog meer in zomerse stemming als Sylvie op de Portugese tour gaat. Zij brengt een lied ten gehore op tekst van Fernando Pessoa, de grote Portugese dichter. Het gaat over de wonderlijke gevoelens die kunnen ontstaan bij het zien van zeepbellen. Bij uitstek iets zomers, maar de huidige generatie heeft hier niet veel benul meer van.

Maar we zijn nog niet klaar. Er komt een toegift. En dat wordt niet een lied met één noot, maar een lied met (bijna) maar één woord dat klinkt als ‘tadadie’ en soms ‘tadadon’. Met deze uitsmijter in ons hoofd kunnen we blij huppelend de salon verlaten om ons over te geven aan verdere zomerse geneugten. Maar volgende week zal de klad er wel inkomen want er wordt niet wam, ook niet zeer warm maar verzengend warm weer voorspeld. Wij zullen toch niet ‘crashen’ of ons een ‘burn out’ op de hals halen?  

Piet

AANKONDIGING

De zomer heeft zich eerst voorzichtig en nu uitbundig aangemeld en dat betekent voor ons dat het tijd wordt voor het zomersalonconcert.

Op 21 juli 2019 gaat dat om 14.00 uur gebeuren.

Voor u treden op de zangeres/pianiste Sylvie Klijn

Sylvie Klijn

en de gitarist Linus Eppinger.

Linus Eppinger

Sylvie is een klassiek geschoolde pianiste en zangeres. Zij gebruikt haar stem in een bijzondere cross-over-stijl. Linus studeerde in Basel en Amsterdam, waar hij zijn mastergraad behaalde. Zij brengen composities van henzelf, maar eveneens enkele standaardwerken. Zoals zij zelf zeggen, ze zijn musici die atmosferische en lyrische muziek maken.